Kwiatki świętego Franciszka z Asyżu – szczegółowe streszczenie i opracowanie maturalne (15 najważniejszych zagadnień)

„Kwiatki świętego Franciszka z Asyżu” to niezwykły zbiór opowiadań o charakterze hagiograficznym, który powstał w XIV wieku i do dziś stanowi jedno z najważniejszych dzieł literatury franciszkańskiej. Ten cykl anonimowych utworów powstałych w kręgu zakonnym prezentuje życia świętego Franciszka oraz jego braci w sposób pełen ciepła, prostoty i głębokiej duchowości. Krótkie opowiadania zebrane w tym dziele mają wyraźny charakter dydaktyczny – uczą pokory, miłosierdzia oraz bezgranicznej miłości Chrystusa.

Święty Franciszek jawi się w tych tekstach jako człowiek, który całkowicie odmienił swoje bujne życie i porzucił dawnego trybu życia pełnego dostatku, by poświęcić się służbie innym oraz głoszeniu Ewangelii. Dzieło to pozwala zrozumieć, dlaczego Franciszek został uznany patronem ekologów i dlaczego ludzie uznawali go za świętego jeszcze za jego życia.

Do góry

„Kwiatki świętego Franciszka z Asyżu” – geneza i autorstwo dzieła

Autorstwo „Kwiatków świętego Franciszka z Asyżu” przypisuje się tradycyjnie Ugolino Brunforte'owi (znanemu również jako Ugolino di Monte Santa Maria), choć dzieło to stanowi kompilację wcześniejszych źródeł łacińskich, przede wszystkim Actus beati Francisci et sociorum eius. Pierwotna wersja łacińska została przetłumaczona na język włoski w XIV wieku, co przyczyniło się do ogromnej popularności tego zbioru wśród prostych ludzi.

Kwiatki świętego Franciszka to tytuł, który sam w sobie niesie głęboką symbolikę – „kwiatki” oznaczają tu najpiękniejsze, najbardziej budujące historie z życia świętego i jego uczniów. Każda z pięćdziesięciu trzech opowieści stanowi osobny „kwiatek” duchowej mądrości, który czytelnik może zerwać, a przede wszystkim zachować w sercu.

Do góry

Święty Franciszek – postać i przesłanie

Święty Franciszek urodził się około 1181 roku w Asyżu jako syn zamożnego kupca. W młodości prowadził bujne życie, marzył o rycerskiej sławie i nie szczędził pieniędzy na zabawy. Przełom nastąpił po ciężkiej chorobie i mistycznych doświadczeniach – Franciszek porzucił dawnego trybu życia i postanowił naśladować Chrystusa w sposób dosłowny, żyjąc w ubóstwie, jak również głosząc pokój.

Franciszek uczył swoich naśladowców, że prawdziwa radość nie pochodzi z posiadania dóbr materialnych, lecz z bliskości z Bogiem i z miłości do każdego stworzenia. Jego nauki koncentrowały się wokół ewangelicznej prostoty – swoich uczniów wymagał modlitwy, pracy, jak też całkowitego wyrzeczenia się własności. Jego postawę cechowało umiłowanie wszystkiego, co Bóg stworzył, oraz okazywanie dobroci zarówno ludziom, jak i zwierzętom.

Do góry

Kwiatki św. Franciszka – najważniejsi bohaterowie

Obok samego świętego Franciszka, „Kwiatki świętego Franciszka z Asyżu” wprowadzają na karty swoich opowieści barwną galerię postaci, które współtworzyły pierwotną wspólnotę braci mniejszych i nadały jej niepowtarzalny charakter. To właśnie dzięki pierwszych towarzyszy Franciszka możemy zobaczyć, jak ideały ewangelicznego ubóstwa i radosnej wiary przekładały się na codzienne życie konkretnych ludzi – każdy z nich reprezentował inny aspekt duchowości franciszkańskiej, a ich historie stanowią wzruszające świadectwo tego, jak dary Ducha Świętego przejawiały się w prostych, a zarazem niezwykłych gestach miłości i pokory.

Brat Bernard z Quintavalle

Brat Bernard był pierwszym towarzyszem świętego Franciszka i odegrał istotną rolę w początkach zakonu. Pochodził z zamożnej rodziny, ale pod wpływem Franciszka rozdał cały swój majątek ubogim. W „Kwiatkach świętego Franciszka z Asyżu” przedstawiony jest jako wzór doskonałej pokory i kontemplacji – potrafił godzinami trwać na modlitwie, osiągając stany mistycznego zjednoczenia z Bogiem.

Brat Leon

Brat Leon pełnił funkcję spowiednika i sekretarza świętego Franciszka. To właśnie jemu Franciszek dyktował swoje pisma i powierzał najgłębsze duchowe przeżycia. Słynna rozmowa o „radości doskonałej” została przeprowadzona właśnie z bratem Leonem podczas zimowej wędrówki do Porcjunkuli.

Święta Klara

Świętej Klary dotyczy kilka rozdziałów „Kwiatków świętego Franciszka z Asyżu”. Była ona założycielką żeńskiej gałęzi ruchu franciszkańskiego (klarysek) i najbliższą duchową towarzyszką Franciszka. Dzieło opisuje między innymi cudowną kolację w Porcjunkuli, podczas której Franciszek i Klara rozmawiali o Bogu z takim żarem, że okoliczni mieszkańcy widzieli ogień unoszący się nad klasztorem.

Inni bracia

Inni bracia, tacy jak: Masseo, Rufin, Ginepro czy Egidiusz, również odgrywają ważne role w poszczególnych opowiadaniach. Każdy z nich reprezentuje inny aspekt życia franciszkańskiego – pewien brat może być wzorem prostoty, inny przykładem wytrwałości w cierpieniu, jeszcze inny modelem radosnego posłuszeństwa.

Do góry

Franciszka z Asyżu cuda i wydarzenia

Opisywane dzieło obfituje w niezwykłe opowieści o cudach, które towarzyszyły świętemu Franciszkowi – każda z nich ukazuje jego głęboką więź ze stworzeniem oraz moc wiary, która pozwalała mu przemawiać do serc ludzi i zwierząt z równą skutecznością.

Franciszek oswoił dzikie turkawki

Jedną z najbardziej urokliwych historii jest opowieść o tym, jak Franciszek oswoił dzikie turkawki. Pewien chłopiec złapał dzikie turkawki i niósł je na sprzedaż. Święty Franciszek oswoił dzikie ptaki, które przyszły do niego same i pozostały przy nim. Następnie zbudował dla nich gniazda, a one składały jaja i wychowywały młode w obecności braci.

Historia dzikiego wilka z Gubbio

Dzikiego wilka z Gubbio Franciszek oswoił mocą Bożą oraz łagodnością słowa. Wilk terroryzował mieszkańców miasta, zabijając ludzi i zwierzęta. Franciszek wyszedł mu naprzeciw, uczynił znak krzyża i przemówił do bestii jego słowami pełnymi pokoju. Wilk położył się u stóp świętego i od tej pory żył pokojowo wśród mieszkańców Gubbio, którzy go karmili aż do jego naturalnej śmierci.

Kazanie do ptaków

Franciszek widział w każdym stworzeniu odbicie Bożej miłości. Słynne kazanie do ptaków, wygłoszone w okolicach Bevagna, jest tego najlepszym przykładem. Franciszek zwrócił się do zgromadzonych ptaków, zachęcając je, by chwalić Boga za wszystkie dary – pióra, skrzydła, powietrze i pokarm. Ptaki słuchały go w ciszy, a potem odleciały, kreśląc w powietrzu znak krzyża.

Do góry

Rozdział o przenajświętszych stygmatach świętego Franciszka

Rozdział o przenajświętszych stygmatach świętego Franciszka należy do najważniejszych i najbardziej poruszających części utworu. W 1224 roku, dwa lata przed śmiercią, Franciszek przebywał na górze Alwerni, gdzie przez czterdzieści nocy oddawał się intensywnej modlitwie i postowi.

Franciszek widział podczas ekstazy serafina z sześcioma skrzydłami, który miał wygląd ukrzyżowanego Chrystusa. Po tym widzeniu na swoim ciele ujrzał rany odpowiadające ranom Chrystusa – na rękach, nogach i w boku. O tym przeświętym cudzie dowiedzieli się najpierw najbliżsi bracia, w tym brat Leon, który opiekował się ranami świętego.

Stygmaty były dla Franciszka źródłem zarówno ogromnego bólu fizycznego, jak i duchowej radości – stanowiły najdoskonalszy znak jego zjednoczenia z Chrystusem w cierpieniu. Historia ta podkreśla, że postawa franciszkańska to nie tylko radość i prostota, ale również głębokie uczestnictwo w misterium odkupienia.

Do góry

„Kwiatki świętego Franciszka z Asyżu” – nauka o radości doskonałej

Koncepcja wiary radosnej stanowi jeden z najbardziej charakterystycznych elementów duchowości franciszkańskiej. W słynnym rozdziale Franciszek wyjaśnia bratu Leonowi, czym jest „radość doskonała”. Idąc zimą do Porcjunkuli, święty wymienia różne rzeczy, które mogłyby wydawać się źródłem radości – nawrócenie wszystkich uczonych, dar uzdrawiania chorych, znajomość przyszłości – i za każdym razem stwierdza, że to jeszcze nie jest radość doskonała.

Radość doskonała objawia się dopiero wtedy, gdy człowiek znosi cierpienie i odrzucenie z miłości do Chrystusa. Gdy bracia, przybywszy przemoczeni i zmarzli do klasztoru, zostaną wyrzuceni za drzwi i pobici – a mimo to zachowają pokój, jak również cierpliwość, wiedząc, że cierpią dla Boga – oto prawdziwa radość, której nikt nie może im odebrać.

Do góry

Franciszek rozmawiał o sprawach wiary

Franciszek rozmawiał nieustannie o Bogu i sprawach duchowych z każdym człowieku, którego spotkał na swojej drodze. Filozofia wiary głoszona przez niego była prosta i dostępna dla wszystkich – nie opierała się na uczonej teologii, lecz na żywym doświadczeniu Ewangelii.

Jego nauki koncentrowały się na kilku fundamentalnych wartościach: okazywanie pokory wobec wszechpotężnego Boga, niesienie pomocy potrzebującym, porzucenie swoją chciwość i dóbr materialnych oraz życie zgodne z wolą Bożą. Franciszek głosił, że trzeba kochać wspaniałego Boga, a przede wszystkim widzieć Jego obecność w każdym stworzeniu.

Do góry

Dary Ducha Świętego w życiu braci

Dary Ducha Świętego przejawiały się w życiu pierwszych towarzyszy Franciszka na rozmaite sposoby. Kwiatki świętego Franciszka opisują liczne cuda, wizje mistyczne, dar proroctwa i dar rozpoznawania duchów. Pięć tysięcy braci zebranych na kapitule generalnej w Porcjunkuli stanowiło żywy dowód na to, jak szybko rozrastała się wspólnota założona przez świętego.

Jan Ewangelista jest często przywoływany w „Kwiatkach świętego Franciszka z Asyżu” jako wzór kontemplacji i miłości – Franciszek pragnął, by jego bracia naśladowali apostoła, który spoczywał na piersi Chrystusa podczas Ostatniej Wieczerzy.

Do góry

Spotkanie św. Franciszka z Sułtanem

Spotkanie św. Franciszka z sułtanem Malikiem al-Kamilem w Egipcie podczas piątej wyprawy krzyżowej (1219) należy do najbardziej niezwykłych epizodów jego życia. Franciszek wyruszył do ziemi świętej z pragnieniem nawrócenia muzułmanów lub poniesienia męczeństwa. W czasie jednej z misyjnych podróży dotarł do obozu sułtana.

Choć nie zdołał nawrócić władcy, zyskał jego szacunek i podziw. Sułtan obdarzył go przepustką pozwalającą na swobodne zwiedzanie miejsc świętych. To wydarzenie pokazuje odwagę i pokojowe nastawienie Franciszka – zamiast walczyć, wolał rozmawiać, a przede wszystkim świadczyć o swojej wierze.

Do góry

Okoliczności śmierci Franciszka

Śmierci Franciszka towarzyszyły wydarzenia niezwykłe i głęboko symboliczne. Święty zmarł 3 października 1226 roku w Porcjunkuli, miejscu szczególnie mu drogim. Na łożu śmierci Franciszek kazał braciom położyć się nago na ziemi, pragnąc umrzeć w całkowitym ubóstwie.

Przed śmiercią wygłosił „Pieśń słoneczną” (Cantico delle creature), w której pochwalony bądź, Panie, za wszystkie stworzenia – słońce, księżyc, wiatr, wodę, ogień i matkę ziemię. Śmierci Franciszka towarzyszył śpiew skowronków, które krążyły nad dachem celi. Całego życia świętego dokonał się w tym momencie pełny obraz – człowiek, który kochał wszystko, co żyje, został pożegnany przez ukochane ptaki.

Do góry

Dali początek zakonowi franciszkanów

Franciszek i jego braci dali początek zakonowi franciszkanów, który w ciągu kilku dekad stał się jednym z najważniejszych zgromadzeń w Kościele katolickim. Początkowo była to niewielka grupa wędrownych kaznodziejów, żyjących według zasady: „Żyć świętą Ewangelią naszego Pana Jezusa Chrystusa”. Początek zakonowi franciszkanów dały proste reguły ustanowione przez samego założyciela.

Ruch franciszkański szybko zyskał popularność – przejawów dążenia do ewangelicznego ubóstwa i prostoty można było szukać w całej Europie XIII wieku. Zakon przyczynił się do moralnej odnowy Kościoła oraz społeczeństwa, stając się jedną z głównych sił duchowego odrodzenia średniowiecznej chrześcijaństwa.

Do góry

Pismo Święte w duchowości franciszkańskiej

Pismo Święte zajmowało centralne miejsce w życiu Franciszka i jego braci. Nie było to jednak studiowanie akademickie, lecz medytacyjne, „życiowe” podejście do Słowa Bożego. Franciszek uczył, że Ewangelię trzeba nie tylko czytać, ale przede wszystkim nią żyć.

Bracia, często niepiśmienni, uczyli się fragmentów Pisma na pamięć i rozważali je podczas wędrówek i prac. Chrystusa naśladowali w sposób dosłowny – szli po dwóch, nie brali ze sobą pieniędzy, głosili pokój każdemu napotkanemu.

Do góry

Wspierał trędowatych – miłosierdzie Franciszka

Wspierał trędowatych – to jedno z najbardziej wymownych świadectw miłosierdzia świętego Franciszka. W średniowieczu trędowaci byli wykluczeni ze społeczeństwa, żyli w izolacji, budząc powszechny lęk i odrazę. Dla młodego Franciszka, przyzwyczajonego do wygód, jak też piękna, spotkanie z trędowatym stanowiło moment przełomowy.

Jak sam wyznał w swoim Testamencie: „Pan dał mi, bratu Franciszkowi, rozpocząć życie pokuty w następujący sposób: gdy żyłem w grzechach, widok trędowatych wydawał mi się bardzo przykry, ale sam Pan zaprowadził mnie między nich i okazałem im miłosierdzie”. Od tego momentu okazywanie dobroci chorym i wykluczonym stało się fundamentem jego duchowości.

Do góry

Miejsca akcji „Kwiatków świętego Franciszka z Asyżu”

Miejsca akcji poszczególnych opowiadań obejmują znaczną część Włoch środkowych. Najważniejsze z nich to:

• Asyż – rodzinne miasto Franciszka, gdzie rozpoczął swoją przemianę duchową.

• Porcjunkula – mała kaplica pod Asyżem, ulubione miejsce Franciszka, gdzie odbywały się kapituły generalne.

• Góra Alwernia – miejsce otrzymania stygmatów, położone w Toskanii.

• Gubbio – miasto, w którym Franciszek oswoił dzikiego wilka.

• Greccio – miejsce pierwszej szopki bożonarodzeniowej.

• Perugia, Bolonia, Rawenna – miasta, w których działali bracia.

• Egipt i Ziemia Święta – cel misyjnych podróży Franciszka.

Do góry

Podsumowanie

„Kwiatki świętego Franciszka z Asyżu” to dzieło, które przez wieki kształtowało wyobraźnię religijną milionów czytelników. Ten zbiór opowiadań o wyraźnym charakterze dydaktycznym przekazuje uniwersalne wartości: prostotę, radość, pokój, miłość do stworzenia i bezwarunkową ufność wobec Boga. Dla maturzysty najważniejsze jest zrozumienie, że Franciszek i jego braci reprezentują jeden z najważniejszych nurtów duchowości średniowiecznej – ruch zmierzający ku moralnej odnowy poprzez powrót do ewangelicznego ubóstwa. Opisywany utwór to nie tylko literatura religijna, ale świadectwo epoki, dokument społeczny i dzieło o nieprzemijającej wartości artystycznej.

Do góry

Dzieło w ujęciu: polonistycznym, kulturowym i historycznym

„Kwiatki świętego Franciszka z Asyżu” Ugolino Brunforte'a stanowią bezcenne źródło wiedzy o duchowości średniowiecznej, które łączy głębię teologiczną z prostotą przekazu i urokiem narracji. To dzieło, które ukształtowało obraz świętego Franciszka w kulturze europejskiej, a także wciąż inspiruje czytelników poszukujących autentycznej duchowości.

Aspekt	Ujęcie polonistyczne	Ujęcie kulturowe	Ujęcie historyczne
Gatunek literacki	Zbiór hagiograficzny, krótkie opowiadania o charakterze dydaktycznym, literatura parenetyczna, legendy franciszkańskie.	„Kwiatki świętego Franciszka z Asyżu” jako przykład literatury popularnej średniowiecza, dostępnej dla prostych ludzi dzięki przekładowi na język włoski.	Dzieło powstałe w XIV wieku jako kompilacja wcześniejszych źródeł łacińskich z XIII wieku.
Styl i język	Prostota narracji, dialogi pełne żywotnści, elementy cudowności, powtórzenia typowe dla tradycji ustnej.	Wpływ na kształtowanie się języka włoskiego, jeden z pierwszych tekstów prozatorskich w języku ludowym.	Odzwierciedlenie języka i mentalności epoki przejścia od łaciny do języków narodowych.
Bohaterowie	Franciszek jako postać wzorcowa (exemplum), bracia jako reprezentanci różnych cnót chrześcijańskich, święci i grzesznicy.	Franciszek jako symbol pokory, patron ekologów, ikona kultury europejskiej.	Historyczne postacie: Bernard z Quintavalle, brat Leon, święta Klara, sułtan Malik al-Kamil.
Tematyka	Hagiografia, literatura religijna, opowieści dydaktyczne o nawróceniu i świętości.	Kult świętych, sztuka sakralna (ikonografia franciszkańska), muzyka (pieśni franciszkańskie).	Powstanie zakonu franciszkanów, reformy Kościoła w XIII wieku, wyprawy krzyżowe.
Wartości	Pokora, ubóstwo, radość, posłuszeństwo, miłość bliźniego jako cnoty prezentowane poprzez narrację.	Franciszkański ideał życia jako alternatywa dla feudalizmu i materializmu, wpływ na mentalność Europejczyków.	Ruch franciszkański jako odpowiedź na kryzysy społeczne i religijne średniowiecza.
Znaczenie	Arcydzieło literatury średniowiecznej, lektura szkolna, źródło cytatów i motywów literackich.	Wpływ na malarstwo (Giotto), architekturę (bazylika w Asyżu), literaturę (Dante).	Dokument historyczny ukazujący życie codzienne, obyczaje i wierzenia XIII-XIV wieku.

Dzieło Ugolino Brunforte'a pozostaje żywym świadectwem epoki, która poszukiwała duchowej odnowy poprzez powrót do ewangelicznej prostoty – ideału, który nie stracił aktualności i nadal inspiruje kolejne pokolenia czytelników na całym świecie.

Do góry

Opracowanie maturalne – pytania i odpowiedzi

1. Czym są „Kwiatki świętego Franciszka z Asyżu” pod względem gatunkowym?

„Kwiatki świętego Franciszka z Asyżu” to zbiór krótkich opowiadań hagiograficznych o charakterze dydaktycznym, należących do literatury parenetycznej (prezentującej wzorce postępowania). Składają się z 53 rozdziałów opisujących cuda, nauki i wydarzenia z życia świętego Franciszka oraz jego pierwszych towarzyszy. Gatunek łączy elementy legendy, exemplum i opowieści budującej.

2. Kto jest autorem „Kwiatków świętego Franciszka z Asyżu” i kiedy powstało to dzieło?

Autorstwo przypisuje się Ugolino Brunforte'owi (Ugolino di Monte Santa Maria). Dzieło powstało w XIV wieku jako włoski przekład łacińskiego zbioru Actus beati Francisci et sociorum eius. Kompilacyjny charakter sprawia, że mamy do czynienia z dziełem zbiorowym, czerpiącym z tradycji ustnej i pisanej XIII-wiecznego ruchu franciszkańskiego.

3. Kim był święty Franciszek z Asyżu?

Franciszek (ok. 1181-1226) był synem zamożnego kupca z Asyżu, który po nawróceniu porzucił dotychczasowy tryb życia i założył zakon braci mniejszych (franciszkanów). Żył w ubóstwie, głosił Ewangelię, kochał całe stworzenie. W 1224 roku otrzymał stygmaty na górze Alwerni. Kanonizowany w 1228 roku, jest patronem Włoch i ekologów.

4. Jakie wartości głosi duchowość franciszkańska prezentowana w „Kwiatkach świętego Franciszka z Asyżu”?

Główne wartości to: ewangeliczne ubóstwo (wyrzeczenie się dóbr materialnych), pokora wobec Boga i ludzi, radość jako postawa życiowa, miłość do każdego stworzenia, pokój i łagodność, służba potrzebującym (zwłaszcza trędowatym), idealne posłuszeństwo oraz cierpliwe znoszenie przeciwności jako „radość doskonała”.

5. Co oznacza „radość doskonała” według świętego Franciszka?

Radość doskonała nie polega na sukcesach apostolskich, darach nadprzyrodzonych ani uznaniu ludzi. Objawia się wtedy, gdy człowiek znosi cierpienie, odrzucenie i upokorzenie z miłości do Chrystusa, zachowując przy tym pokój serca. To głębokie przekonanie, że cierpienie znoszone dla Boga ma wartość zbawczą.

6. Jakie cuda opisują „Kwiatki świętego Franciszka"?

Najsłynniejsze cuda to: oswojenie dzikiego wilka z Gubbio, kazanie do ptaków, oswojenie dzikich turkawek, otrzymanie stygmatów na górze Alwerni, liczne uzdrowienia chorych, wizje mistyczne braci, cudowna kolacja z świętą Klarą (gdy mieszkańcy widzieli ogień nad klasztorem), dar proroctwa i rozpoznawania duchów.

7. Kim byli najważniejsi towarzysze świętego Franciszka?

Brat Bernard z Quintavalle – pierwszy towarzysz, wzór kontemplacji. Brat Leon – spowiednik i sekretarz Franciszka. Brat Masseo – znany z prostoty i radości. Brat Ginepro – słynący z pokory graniczącej z szaleństwem. Brat Rufin – kuzyn świętej Klary, mistyk. Brat Egidiusz – autor sentencji duchowych. Święta Klara – założycielka klarysek.

8. Jakie znaczenie historyczne ma spotkanie Franciszka z sułtanem?

W 1219 roku podczas piątej wyprawy krzyżowej Franciszek spotkał się z sułtanem Malikiem al-Kamilem w Egipcie. Wydarzenie to świadczy o pokojowym podejściu świętego do misji – wolał dialog od walki. Choć nie nawrócił sułtana, zyskał jego szacunek. Jest to jeden z pierwszych przykładów dialogu międzyreligijnego w historii.

9. Czym były stygmaty i jakie mają znaczenie w duchowości franciszkańskiej?

Stygmaty to rany odpowiadające ranom ukrzyżowanego Chrystusa (na dłoniach, stopach i boku), które Franciszek otrzymał w 1224 roku na górze Alwerni po wizji serafina. Były znakiem najdoskonalszego upodobnienia do Chrystusa cierpiącego. Franciszek był pierwszą osobą w historii Kościoła, która otrzymała stygmaty.

10. Jaki wpływ miały „Kwiatki świętego Franciszka z Asyżu” na kulturę europejską?

Dzieło ukształtowało obraz świętego Franciszka w wyobraźni zbiorowej. Wpłynęło na malarstwo (cykl Giotta w bazylice w Asyżu), literaturę (Dante umieścił Franciszka w „Boskiej komedii”), muzykę (pieśni franciszkańskie) i architekturę sakralną. Ideały franciszkańskie oddziałały na ruchy odnowy duchowej i społecznej.

11. Dlaczego Franciszek jest patronem ekologów?

Franciszek postrzegał całe stworzenie jako rodzinę – nazywał słońce bratem, księżyc siostrą, zwierzęta braćmi mniejszymi. Jego „Pieśń słoneczna” to hymn na cześć stworzenia. Głosił szacunek dla wszystkich istot żywych, co sprawia, że jest prekursorem myśli ekologicznej. Patronem ekologów został ogłoszony przez Jana Pawła II w 1979 roku.

12. Jakie miejsca są najważniejsze w geografii „Kwiatki świętego Franciszka z Asyżu”?

Asyż – rodzinne miasto Franciszka. Porcjunkula – mała kaplica będąca duchowym centrum zakonu. Góra Alwernia – miejsce otrzymania stygmatów. Gubbio – miasto wilka. Greccio – miejsce pierwszej szopki. Bevagna – miejsce kazania do ptaków. Ziemia Święta i Egipt – cele misyjnych podróży.

13. Jak „Kwiatki świętego Franciszka z Asyżu” przedstawiają relację człowieka z naturą?

Natura w „Kwiatkach świętego Franciszka z Asyżu” jest przestrzenią objawienia Bożej dobroci. Zwierzęta słuchają kazań Franciszka, ptaki towarzyszą mu w modlitwie, wilk nawraca się na pokój. Człowiek nie jest panem stworzenia, lecz jego bratem. Ta wizja harmonijnego współistnienia stanowi alternatywę dla dominacji człowieka nad przyrodą.

14. Czym charakteryzuje się styl „Kwiatków świętego Franciszka z Asyżu” jako dzieła literackiego?

Styl cechuje prostota narracji, żywe dialogi, elementy cudowności, powtórzenia typowe dla tradycji ustnej, konkretność opisów i bezpośredniość przekazu. Opowiadania mają strukturę exemplum – przedstawiają sytuację, zachowanie bohatera i moralne przesłanie. Język jest prosty, dostępny dla niewykształconego odbiorcy.

15. Jakie jest znaczenie „Kwiatków świętego Franciszka z Asyżu” dla maturzysty?

„Kwiatki świętego Franciszka z Asyżu” to przykład literatury średniowiecznej o charakterze hagiograficznym i dydaktycznym. Dzieło ilustruje wartości duchowości franciszkańskiej, stanowi źródło wiedzy o kulturze XIII-XIV wieku, prezentuje wzorcową postać świętego (exemplum) i pokazuje specyfikę gatunku legendy hagiograficznej. Jest też przykładem wpływu tradycji ustnej na literaturę pisaną.

Do góry